Ο θόρυβος που έχει ξεσπάσει για τη συμμετοχή της Τουρκίας στον ευρωπαϊκό αμυντικό μηχανισμό, δεν επιτρέπει κορώνες λαϊκισμού και πατριδοκαπηλείας που στην πιο «αθώα» τους μορφή δείχνουν άγνοια της πραγματικότητας και των συσχετισμών σε διεθνές επίπεδο.
Όπως δεν επιτρέπει εφησυχασμό και λογικές«κατευνασμού» που αποδεδειγμένα δεν εξυπηρετούν το εθνικό συμφέρον.
Η Ελλάδα έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε σχέση με την Τουρκία, το οποίο θα πρέπει να εκμεταλλευτεί, αποσπώντας συγκεκριμένα ανταλλάγματα όχι μόνο από τους εταίρους μας στην Ε.Ε., αλλά και από την Τουρκία.
Το πλεονέκτημα αυτό είναι το γεγονός ότι είναι πλήρες μέλος της Ε.Ε. με σαφείς υποχρεώσεις αλλά και με συγκεκριμένα δικαιώματα, που πρέπει να καταστήσει σαφές ότι θα ασκήσει, προκειμένου να υπηρετήσει τα εθνικά της συμφέροντα.
Μια εθνική στρατηγική πρέπει να λάβει υπόψη της τους διεθνείς συσχετισμούς, την περιρρέουσαατμόσφαιρα αλλά και τα πραγματικά δεδομένα.
Υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες που θέλουν τη συμμετοχή της Τουρκίας αλλά και της Μεγάλης Βρετανίας στον ευρωπαϊκό αμυντικό μηχανισμό.
Η Τουρκία «πουλάει» δύο δεδομένα: ότι έχει το δεύτερο κατά σειρά και δυναμικότητα μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ και ότι διαθέτει μια αναπτυσσόμενη αμυντική βιομηχανία.
Το πρόγραμμα «SAFE» για κοινές επενδύσεις στην Ευρωπαϊκή Άμυνα, θα χρηματοδοτεί επείγουσες και μεγάλης κλίμακας επενδύσεις στην ευρωπαϊκή αμυντική τεχνολογική και βιομηχανική βάση.
Η Ελλάδα, ως πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να συνδέσει τη συμμετοχή της Τουρκίας με συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις.
Η συμμετοχή της Τουρκίας με ποσόστωση στο πρόγραμμα SAFE αλλά και στον ευρωπαϊκό αμυντικό μηχανισμό πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο ειδικής συμφωνίας που θα επικυρωθεί από το Συμβούλιο των Ηγετών της Ε.Ε. με ομοφωνία.
Η Ελλάδα σαφέστατα και έχει επιχειρήματα, όπως:
1ον: Το γεγονός ότι η Τουρκία έχει σε ισχύ το casusbelli, σε περίπτωση που η Ελλάδα ασκήσει τα δικαιώματα της που απορρέουν από τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.
2ον: Το γεγονός ότι η Τουρκία έχει εισβάλει στρατιωτικά και κατέχει ένα μεγάλο τμήμα μιας ανεξάρτητης χώρας μέλους της Ε.Ε. όπως είναι η Κύπρος.
3ον: Το γεγονός ότι η Τουρκία απειλεί δύο μέλη της Ε.Ε., όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, εμποδίζει την υλοποίηση ενός διευρωπαϊκού έργου όπως η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και δεν αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία σε νησιά και βραχονησίδες του Αιγαίου που έχει ρυθμιστεί με Διεθνείς Συνθήκες.
4ον: Το γεγονός ότι η Τουρκία εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό για να ασκήσει πίεση στην Ελλάδα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τα τέσσερα αυτά σημεία, αποτελούν πεδία στα οποία η Τουρκία οφείλει να δείξει έμπρακτα ότι αλλάζει στάση προκειμένου να συμμετέχει (με τη συγκεκριμένη ποσόστωση) στο πρόγραμμα SAFE.
Αυτό προϋποθέτει:
– Άρση του casus belli.
– Αποδοχή της διαδικασίας επίλυσης του Κυπριακού στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, χωρίς ξένα στρατεύματα στο νησί και λογικές δύο κρατών.
– Έμπρακτη αποδοχή από την Τουρκία των Διεθνών Συνθηκών και των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου στο Αιγαίο αλλά και απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο.
– Ουσιαστική και ειλικρινής συνεργασία της Τουρκίας στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού.
Υπενθυμίζω, επίσης, ότι στον κανονισμό για το πρόγραμμα SAFE αναφέρεται ρητά και ξεκάθαρα ότι η συμμετοχή μιας τρίτης χώρας δεν πρέπει να απειλεί τα συμφέροντα των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το πρόγραμμα SAFE, όμως, για την παραγωγή και προμήθεια αμυντικού υλικού και οπλικών συστημάτων αναδεικνύει μια άλλη και σημαντική πρόκληση για τη χώρα μας: Να διαμορφώσει ένα πλαίσιο ανάπτυξης της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.
Σε πρώτο επίπεδο, η αρχή μπορεί να γίνει με τη συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας σε ποσοστό 25% στη συμφωνία κατασκευής της τέταρτης φρεγάτας Belhara.